معاون امور جنگل سازمان منابع طبیعی و آبخیزداری کشور از تحول در رویکردهای آمایش سرزمین با توجه به تغییرات اکولوژیکی و گسست زیستگاه‌ها خبر داد.

اشرفی‌پور از تغییرات عمده در رویکردهای آمایش سرزمین، گفت: در گذشته به‌دلیل یکپارچگی رویشگاه‌ها، برنامه‌ریزی آمایشی از کل به جزء انجام می‌شد؛ اما امروزه به‌دلیل گسستگی زیستگاه‌ها، نیاز به رویکردهای جدید احساس می‌شود و در کنار سه سطح سنتی آمایش، سطح چهارمی تحت عنوان «برنامه‌ریزی در سطح حفاظت از سیمای سرزمین» تعریف شده است. افزایش تاب‌آوری سرزمین و تقویت توان برگشت‌پذیری آن، پیش‌شرط مقابله با تخریب و پیامدهای آن است.
اشرفی‌پور تأکید کرد: سندهای آمایش سرزمینی اکنون باید در مقیاسی بزرگ اما برای واحدهای سرزمینی کوچکتر و منسجم‌تر تدوین شوند.
وی در پایان با اشاره به الزامات این رویکرد جدید اظهار داشت: احترام به نظام عرفی جوامع محلی، رعایت اصول بوم‌شناختی سیمای سرزمین و ایجاد صندوق‌های حمایتی برای مردم محلی از جمله پایه‌های اساسی در این نوع برنامه‌ریزی است.